Café Kromme Knilles, gelegen aan het Heechein in het centrum van Akkrum, is dé plek om uit te gaan in Akkrum.

Café Kromme Knilles is nog een echt dorpscafé waar jong en oud samenkomt voor ontspanning en gezelligheid, zo beschikken we over diverse biljartverenigingen, een dartvereniging, een klaverjasclub, en een schaakvereniging.

In de zomermaanden kunt u de hele dag volop genieten op ons zonnige terras,hier kunt u plaats nemen voor een kopje koffie, een borrel,een lunch maar ook voor een heerlijke warme maaltijd.

De Sage van Knilles - Hoe reus Knilles aan zijn naam kwam

"Buurman, kom eens gauw en waarschuw de buren ook, jonge, jonge, dat gaat in een tempo!" Even later staan ze bijelkaar en zien twee reuzen, die bij hun nederzetting aan het graven zijn. Manke Meine en Kromme Knilles maken een brede sloot. Dat gebeurde ongeveer 1400 jaar geleden bij het dorp dat nu Akkrum heet.

De beide reuzen maakten een vaart van de hoge zandgronden in het zuiden naar de lage landen in het noorden. Met grote scheppen waren zij ijverig in de weer dat het een lust was. Iedere schepvol was een kubieke meter grond. Deze grote vaart, die nu de Boorne heet, was zeer belangrijk voor plaatsen als Aldeboarn en Akkrum. In de eerste plaats kon men er varen en daardoor ontstond er handel tussen alle nederzettingen die aan de rivier lagen.

Ten tweede kon in natte tijden het water beter weg komen en beter worden afgevoerd naar de Middelsee. In de derde plaats kon men beter huizen bouwen en werden de nederzettingen groter.
"Stil eens",zei één van de boeren die naar de reuzen keek. "Ze hebben ruzie".
Kromme Knilles keek achterom en bekeek zijn werk.

Nou, er zat nogal een flinke bocht in de vaart en daarom riep hij tegen Meine: "Ach, krom!" Meine zei boos: "Jij maakt er een rommeltje van en ik wil niet langer met jouw samenwerken". De boeren die duidelijk Akkrom hadden gehoord, zeiden tegen elkaar: "Dat is een mooie naam voor onze nederzetting".

"Kijk nu eens!" zei een andere boer, "Meine en Knilles gaan elk een kant uit, nou dan zijn ze ook echt boos!" Meine ploeterde rechtdoor, het Westen in en werkte zo recht als een kaars. De Meinesloot is het werk van zijn handen. Knilles hield Noordelijk aan en werkte zich te barsten tot aan Raerd, dat toen aan de Middelsee lag. Van boosheid had hij nooit weer achterom gekeken en dat was maar goed ook, zijn werk zat boordevol met bochten. Kijk maar naar de Kromme Knilles.

Wie had kunnen denken dat er uit die nederzetting, waar de ruzie begon, zo'n prachtig dorp zou ontstaan. Een voortreffelijke plek voor de watersporter en de natuurliefhebber. Wanneer Knilles en Meine konden zien, hoe de wereld er daar nu uitziet, dan zouden ze elkaar een hand geven en vrede sluiten met de woorden: "Ons werk is goed geweest!".